أخبار عاجلة

Bawerê Omerî: Berpirsekî Kurd û dezgeha Tafilê li Elmanya

Share Button

Wekû li Ewropayê naskiriye, ku dezgeha Tafilê di destpêka salên şêstî de ji sedsala bîstan li dewletên yekbûyî yên Emerîkayê hatiye damezirandin, paşê ew dezgeh li gelek dewletên Ewropayî jî belev bûye, yek ji wan dewletan “Elmanya” ye, ya ku komeleya destpêşxêriyê ya birêz Sabîne Werth di sala 1993 ev dezgeh lê damezirandiye.
Ev dezgeh bi alîkariya bexşan û dezgehên dêr û rêveberên desthilatdariya dewletê kar dike, armanca wê ya sereke ew e, ku her heftî xwarin û vexwarinê pêşkêşî belengazên pereyên wan têra xerciya wan nakin, bikin, belengazên bê kar û mûçe û dahat, kesên bi salan di zindanan de sizayên xwe temam dikin û xerciya wan pir e, kesên pereyên xwe li meyxana û kerxana û kişandina çixare û efyonê û li mekîneyên kaban xerc dikin û zarokên wan pir bin û xerciya wan pir be, xwendevanên peymangeh û zanîngehan, yên ku xerciya wan têra wan neke û her dawiya mehê bê xercî û xwarin dimînin.
Bi gelemperî, ev dezgeha belavkirina xêrxwaziyê ji bo van kesan, herweha ji bo lawirên bê xwedî jî hatiye avakirin
Xwendevanên hêja, yên ku vê gotarê bixwînin, pêwist e zanibin, ku temenê çêbûna wê xwarin û vexwarinê heftiyek e ya jî du heftî ye.
Ji ber kevnbûna wan nema li firoşgeh û bazaran tête firotin, ji lewra di wan du heftiyan de li wan kêsên bê xericî tête belavkirin.
Gelek caran evnikî û genî dibîn û nema têtin xwarin û vexwarin jî.
Di van salê dawî de beşekî mezin ji miletên li cîhanê bi penaberî çûbûn Ewropayê, di nav wan de jî beşek ji miletê Kurd hebû.
Ew penaber ji hemû qatên civaka kurdî pêk dihatin.
Di nav wan kerwanên penaberan de gelek berpirsên dezgeh û rêxistin û komele û partiyan jî hebûn.
Berpirsek ji wan li welatê xwe tevî nav civaka Kurdî nedibûn, ji ber ku perçeyek zemîn û xaniyekî wî ji kelpîç û ax û heriyê hebû, li bajêr karbidest bû, dahateke wî ya pir hindik hebû, posteyek wî di nav partiyeke kurdî de hebû, mêrik pozbilindî li civak û miletê xwe dikir, pir çirûk û malgenî bû, di nav civakê de naskiriye, ku ti carî merdî ji wî çênebûye, û timî çavên wî li dest û bêrîka hevalê wî ye, payebilindekî bi bedil û gerefêt û pir nizm û bê hiş bû, kuncilên xwe bi tepizkan paqij dikir, ti çanda wî di warê alîkarî û merdî û çavfirehiyê de tunebû, tevî ku pir nezan jî bû, xwe di ser civaka xwe re didît û bi zorê dixwest xwe bi xelkê bide hezkirin û qebûlkirin. Ji xelkê weyê, ku ev mirovekî pir rêzdar û nirx blind e. Lê wan belengazan nizanîbûn, ku ev berpirsê niha li Ewropayê bûye xirpo, ewqas li welat bi çavekî mezin lê dinêrîn.
Dost û hevalên wî yên hebûn jî pê hatibûn xapandin, ji wan weyê, ku ev ê pir li xwe miqate, ji wan re pêşengek e.
Wan baş rastiya wî nizanîbûn, ku ev berpirsê bê hempa nanê sêwî û reben û belengazan ji wan didize û dixwe.
Wan nizanîbûn, ku ew berpirsê bê sinc, ji pozê xwe pêve tiştekî din nabîne.
Dewlet misogerkirina civakî û tenduristî, xanî, kuncil, xwarin, av û têra wî pere danêyê, lê dikin nakin çav û nava wî têr nabe, ji ber ku mirovekî timî birçî ye.
Ew hîn li welatê xwe têr goşt û nan û savar nebûye, çavên wî timî li bêrîk û destêt xelkê ye.
Vî bê hişî û parsekî ji nezanîbûna xwe ji bîr kiriye, ku navê wî di wê dezgehê de hatiye tomarkirin û gihiştiye nav hemû dezgehên deweta Elmanyayê, dibe ku navê wî gihiştibe nav belgeyên civaka navdewletî li New Yorkê jî.
Vêca çawa wê dezgehên Elmanî vî kesê çirûk wek
nûnerê miletekî bibîne?.
Ji devêla ew bi xwe rahêje pere, kuncil, xwarin, vexwarin û kelûpelan û bi merdî pêşkêşî wê dezgehê bike, ku dilên kesin din pê xweş bike. Jixwe wî nikarîbû wê camêriyê bike, lê li xwe datîne bikeve rêza parsek û rebenan de li derveyî welatê xwe.
Ew ji xwe tenê re bextiyariyê dixwaze, lê ji belengaz û rebenan re mirin û tunebûnê dixwaze.
Ez ti carî bawer nakim, ku vî berpirsî ji dil hez miletê xwe û belengazan kiribe, ji ber ku ti nîşanên hezkirin û dilsoziyê li cem wî tuneye.
Dema kesekî navdar, rêzanvan, rewşenbîr û lêkolînvan gotarekê li ser rewşa rêzanî, abûrî, civakî û wêjeyî di dezgehekê de li bajarê ku ew lê rûniştiye pêşkêş dikin, di wê kêlîk û demjimêrê de ev berpirsê bê hîş û gelekên mîna wî li ber devê dezgeha tafilê parsê dikin.
Baş e, dema ev rewşa wî be, wê ev kes çawa di kar û hişê xwe de li pêşkeve û bibe kadirekî pêşketî û zana û miletê wî sûdeyê jê bigre?.
Mirovek mîna wî gerekbû bi dehan mîna van dezgehan di nav miletê xwe de ava bike û li wan biba xwedî.
Wî li aliyekî xwe daye naskirin, ku ew li welatê xwe xwedî dahat û pereyên pir bû, herweha posteke wî ya bilind di nav partiyeke kurdî de heye. Lê wî li ser zemînê xwe li pêş dezgehên Elmanî û civaka kurdî hetikandiye û xwe bê nirx kiriye.
Ji lewra rêberên mîna vî sextekar û parsekî bi ti şêweyan nikarin bibin serwer û serkirdeyên destpak û tekoşer di nav civaka kurdî de.
Ew nikare nûnertiya miletekî mîna miletê Kurd bike.
Mirovê mîna wî hustxar be, ji bilî dagirtina bêrîk û hûrê xwe tenê ti armanc û doza wî di jiyanê de tuneye.
Ew nikare doza miletekî bindest hilgire û xwe bi milet û saziyên li cîhanê bide naskirin û pejirandin.
Vî berpirsê sextekar û gelekên weke wî, xwe û miletê xwe di nav dezgehên Ewropayê de bi vê sernizmiyê û kiryarê hetikandine.
Di dawiyê de ez dixwazim ji miletê me re bibêjim, ku ev berpirsê parsek û hustxwar ne cihê baweriyê ye di nav xebat û tekoşîna tevgera rizgarî û azadiya welatê me de.
Mirovên qehreman û merd û serbilind tenê dikarin pirsa miletên xwe hilgirin û ji wan re bibin cangorî û pêşeng li ser asta welatê xwe û hemû cihanê.
Bawere-Omeri@hotmail.com
23.03.2022 z – 2722 k
اكتب إلى Bawerê Omerî
Bawerê Omerî
Wekû li Ewropayê naskiriye, ku dezgeha Tafilê di destpêka salên şêstî de ji sedsala bîstan li dewletên yekbûyî yên Emerîkayê hatiye damezirandin, paşê ew dezgeh li gelek dewletên Ewropayî jî belev bûye, yek ji wan dewletan “Elmanya” ye, ya ku komeleya destpêşxêriyê ya birêz Sabîne Werth di sala 1993 ev dezgeh lê damezirandiye.
Ev dezgeh bi alîkariya bexşan û dezgehên dêr û rêveberên desthilatdariya dewletê kar dike, armanca wê ya sereke ew e, ku her heftî xwarin û vexwarinê pêşkêşî belengazên pereyên wan têra xerciya wan nakin, bikin, belengazên bê kar û mûçe û dahat, kesên bi salan di zindanan de sizayên xwe temam dikin û xerciya wan pir e, kesên pereyên xwe li meyxana û kerxana û kişandina çixare û efyonê û li mekîneyên kaban xerc dikin û zarokên wan pir bin û xerciya wan pir be, xwendevanên peymangeh û zanîngehan, yên ku xerciya wan têra wan neke û her dawiya mehê bê xercî û xwarin dimînin.
Bi gelemperî, ev dezgeha belavkirina xêrxwaziyê ji bo van kesan, herweha ji bo lawirên bê xwedî jî hatiye avakirin
Xwendevanên hêja, yên ku vê gotarê bixwînin, pêwist e zanibin, ku temenê çêbûna wê xwarin û vexwarinê heftiyek e ya jî du heftî ye.
Ji ber kevnbûna wan nema li firoşgeh û bazaran tête firotin, ji lewra di wan du heftiyan de li wan kêsên bê xericî tête belavkirin.
Gelek caran evnikî û genî dibîn û nema têtin xwarin û vexwarin jî.
Di van salê dawî de beşekî mezin ji miletên li cîhanê bi penaberî çûbûn Ewropayê, di nav wan de jî beşek ji miletê Kurd hebû.
Ew penaber ji hemû qatên civaka kurdî pêk dihatin.
Di nav wan kerwanên penaberan de gelek berpirsên dezgeh û rêxistin û komele û partiyan jî hebûn.
Berpirsek ji wan li welatê xwe tevî nav civaka Kurdî nedibûn, ji ber ku perçeyek zemîn û xaniyekî wî ji kelpîç û ax û heriyê hebû, li bajêr karbidest bû, dahateke wî ya pir hindik hebû, posteyek wî di nav partiyeke kurdî de hebû, mêrik pozbilindî li civak û miletê xwe dikir, pir çirûk û malgenî bû, di nav civakê de naskiriye, ku ti carî merdî ji wî çênebûye, û timî çavên wî li dest û bêrîka hevalê wî ye, payebilindekî bi bedil û gerefêt û pir nizm û bê hiş bû, kuncilên xwe bi tepizkan paqij dikir, ti çanda wî di warê alîkarî û merdî û çavfirehiyê de tunebû, tevî ku pir nezan jî bû, xwe di ser civaka xwe re didît û bi zorê dixwest xwe bi xelkê bide hezkirin û qebûlkirin. Ji xelkê weyê, ku ev mirovekî pir rêzdar û nirx blind e. Lê wan belengazan nizanîbûn, ku ev berpirsê niha li Ewropayê bûye xirpo, ewqas li welat bi çavekî mezin lê dinêrîn.
Dost û hevalên wî yên hebûn jî pê hatibûn xapandin, ji wan weyê, ku ev ê pir li xwe miqate, ji wan re pêşengek e.
Wan baş rastiya wî nizanîbûn, ku ev berpirsê bê hempa nanê sêwî û reben û belengazan ji wan didize û dixwe.
Wan nizanîbûn, ku ew berpirsê bê sinc, ji pozê xwe pêve tiştekî din nabîne.
Dewlet misogerkirina civakî û tenduristî, xanî, kuncil, xwarin, av û têra wî pere danêyê, lê dikin nakin çav û nava wî têr nabe, ji ber ku mirovekî timî birçî ye.
Ew hîn li welatê xwe têr goşt û nan û savar nebûye, çavên wî timî li bêrîk û destêt xelkê ye.
Vî bê hişî û parsekî ji nezanîbûna xwe ji bîr kiriye, ku navê wî di wê dezgehê de hatiye tomarkirin û gihiştiye nav hemû dezgehên deweta Elmanyayê, dibe ku navê wî gihiştibe nav belgeyên civaka navdewletî li New Yorkê jî.
Vêca çawa wê dezgehên Elmanî vî kesê çirûk wek
nûnerê miletekî bibîne?.
Ji devêla ew bi xwe rahêje pere, kuncil, xwarin, vexwarin û kelûpelan û bi merdî pêşkêşî wê dezgehê bike, ku dilên kesin din pê xweş bike. Jixwe wî nikarîbû wê camêriyê bike, lê li xwe datîne bikeve rêza parsek û rebenan de li derveyî welatê xwe.
Ew ji xwe tenê re bextiyariyê dixwaze, lê ji belengaz û rebenan re mirin û tunebûnê dixwaze.
Ez ti carî bawer nakim, ku vî berpirsî ji dil hez miletê xwe û belengazan kiribe, ji ber ku ti nîşanên hezkirin û dilsoziyê li cem wî tuneye.
Dema kesekî navdar, rêzanvan, rewşenbîr û lêkolînvan gotarekê li ser rewşa rêzanî, abûrî, civakî û wêjeyî di dezgehekê de li bajarê ku ew lê rûniştiye pêşkêş dikin, di wê kêlîk û demjimêrê de ev berpirsê bê hîş û gelekên mîna wî li ber devê dezgeha tafilê parsê dikin.
Baş e, dema ev rewşa wî be, wê ev kes çawa di kar û hişê xwe de li pêşkeve û bibe kadirekî pêşketî û zana û miletê wî sûdeyê jê bigre?.
Mirovek mîna wî gerekbû bi dehan mîna van dezgehan di nav miletê xwe de ava bike û li wan biba xwedî.
Wî li aliyekî xwe daye naskirin, ku ew li welatê xwe xwedî dahat û pereyên pir bû, herweha posteke wî ya bilind di nav partiyeke kurdî de heye. Lê wî li ser zemînê xwe li pêş dezgehên Elmanî û civaka kurdî hetikandiye û xwe bê nirx kiriye.
Ji lewra rêberên mîna vî sextekar û parsekî bi ti şêweyan nikarin bibin serwer û serkirdeyên destpak û tekoşer di nav civaka kurdî de.
Ew nikare nûnertiya miletekî mîna miletê Kurd bike.
Mirovê mîna wî hustxar be, ji bilî dagirtina bêrîk û hûrê xwe tenê ti armanc û doza wî di jiyanê de tuneye.
Ew nikare doza miletekî bindest hilgire û xwe bi milet û saziyên li cîhanê bide naskirin û pejirandin.
Vî berpirsê sextekar û gelekên weke wî, xwe û miletê xwe di nav dezgehên Ewropayê de bi vê sernizmiyê û kiryarê hetikandine.
Di dawiyê de ez dixwazim ji miletê me re bibêjim, ku ev berpirsê parsek û hustxwar ne cihê baweriyê ye di nav xebat û tekoşîna tevgera rizgarî û azadiya welatê me de.
Mirovên qehreman û merd û serbilind tenê dikarin pirsa miletên xwe hilgirin û ji wan re bibin cangorî û pêşeng li ser asta welatê xwe û hemû cihanê.
Bawere-Omeri@hotmail.com
23.03.2022 z – 2722 k
اكتب إلى Bawerê Omerî

Share Button

عن PDPKS

Warning: Division by zero in /storage/content/74/1006274/dimoqrati.info/public_html/wp-includes/comment-template.php on line 1388
x

‎قد يُعجبك أيضاً

علي شمدين : المؤسس المنسي (حمزة نويران)

  من بين الحقائق الثابتة في تاريخ الحركة الكردية في سوريا، والتي لايختلف حولها حتى ...